Wie ben ik en waarom voel ik me zo eenzaam. Dat zijn vragen die ik mijn hele leven al met me meedraag, terwijl ik nu gelukkig ben met mijn gezin, mijn werk, en echt wel mijn plek heb ingenomen in het leven.
Ik ben een van een tweeling. Daar kwam ik enige tijd geleden achter, en eerlijk gezegd vond ik het nog steeds wat ongeloofwaardig. Maar die vraag in mij — wie ben ik — was zo fundamenteel.
Tijdens de tweedaagse begreep ik mijn verwarring: ik was woordeloos en emotioneel zo verbonden met mijn tweelingzusje, dat ik mezelf nooit los heb gezien van haar. En dan is er ook nog dat diepe verdriet: wie ben ik zonder de ander?
Er is nu helderheid over wie ik ben — anders dan mijn zusje. Maar dit ben ik. Ik ben dit. Ik ben mijn naam. Dat voelde zo helder.
Het proces is nog gaande, maar tijdens de twee dagen kwam er een soort keerpunt: ik mag met mezelf verder. Ik mag rouwen. Ik mag ontdekken. En nog veel meer…
En de veiligheid en samenzijn in de groep was zo waardevol.
Anoniem, vrouw, 52 jaar