De voorbereiding met behulp van het werkboek bleek, tot mijn verrassing, een hele kluif — maar wel een waardevolle. Het uitschrijven van mijn verhaal bracht allerlei inzichten, die ik in de loop van de tijd heb opgedaan, bij elkaar. Ook het invullen van de labels en het opschrijven van alle onbewuste ‘ik ben bang dat…’ en ‘ik moet…’-uitspraken, heeft veel helderheid gegeven.
De baarmoeder was voor mij geen fijne plek.
Kou, vijandigheid en verdriet om eerdere miskramen lieten me voelen dat er voor mij geen ruimte was.
Ik was bang en intens eenzaam.
Die angst is, na al die jaren, nog steeds voelbaar in mijn lijf — als spontane trillingen in mijn arm en been.
De patronen in mijn leven zijn ontstaan als reactie op die periode:
zo min mogelijk ruimte innemen, weinig verbinding, en het gevoel dat ik moest presteren om er te mogen zijn.
Tijdens de tweedaagse reis ik terug naar die tijd.
En naast alle angst en eenzaamheid ervaar ik nu ook iets nieuws.
Er is warmte — omdat er iemand bij me is.
De ruimte om me heen wordt schoongewassen, en ik kan ontspannen.
Ik voel me welkom.
Ik laat eenzaamheid achter, en neem warmte en leven mee naar huis.
Alie