Prenatale verhalen na de tweedaagse

Door een heftige gebeurtenis kwam ik oog in oog te staan met mijn preverbale en vroegkinderlijke (ook prenataal) trauma. Ik was onbewust, onbekwaam en het was onverwerkt. Ik was volledig uit het veld geslagen en wist niet wat ik hiermee moest doen. Ik kreeg paniekaanvallen, voelde me onzeker en onrustig. Vaak durfde ik niet te werken: “Wat als iemand erachter komt?” Een vriendin wees mij op Janna. Binnen een paar weken had ik een afspraak. Afgelopen jaar heb ik een traject bij haar gevolgd....

Een bijzondere ervaring die diepe indruk heeft gemaakt. Voor de tweedaagse merkte ik dat een trauma, ontstaan tijdens de zwangerschap van mijn moeder, als een rode draad door mijn leven liep. Vooral in de vorm van gedachten die niet reëel waren, wat leidde tot lichamelijke klachten. Onder deze gedachten lag een onbewuste angst om het leven echt aan te gaan – en daar wilde ik iets mee doen. Janna ging hier met veel compassie op in. Mijn lichaam voerde me (als vanzelf) terug naar mijn kleine ik...

In rust. Intimiteit. Vrede. En blijdschap. Die vrijdag van de tweedaagse liep ik snel naar boven om nog even mijn telefoon van de oplader te halen. Ik keek om me heen: ja, ik heb alles en kan vertrekken naar Kampen. Op dat moment belde een van onze kinderen. Dat is vreemd, dacht ik, hij belt nooit op dit tijdstip. Hij was in nood, en ik wist: dit is waarom ik mijn blauwdruk opnieuw ga schrijven. Als ik herstel, herstelt mijn gezin met mij mee. Een reis naar binnenVanaf het eerste moment voelde...

Afgelopen februari mocht ik deelnemen aan een tweedaagse. In het jaar daarvoor begon ik me bewust te worden van de impact van het verlies van mijn tweelingzusje op mijn leven. Een verlies dat al in de baarmoeder is ontstaan, maar waarvan ik lange tijd het bestaan niet wist. In de jaren ervoor was me al wel duidelijk geworden hoe moeilijk ik het vond om me te verbinden, relaties aan te gaan en mezelf echt te laten zien. Ik begon de tweedaagse met het innerlijke label: “ik verdwijn als een ander...

Neuriën was voor mij dubbel beladen.Ons dochtertje overleed in de armen van mijn man, terwijl hij voor haar neuriede.Sindsdien kon ik het niet meer. Mijn verdriet ligt bij het missen van de nabijheid van mijn moeder, haar rigiditeit.Ik heb geen herinnering aan kroelen, een knuffel, een beschermende hand op mijn hoofd, een liedje of een neuriënd geluid. Toen mijn moeder me dit jaar vertelde dat ik blauw ter wereld ben gekomen, met de navelstreng om mijn keel, gaf dat me een kil gevoel....

EINDELIJK ERVAAR IK MIJN BESTAANSRECHT Eigenlijk had ik niet geboren mogen worden vanwege een nierziekte van mijn moeder. Dit vertaalde zich in de ervaring dat ik geen bestaansrecht had. Dit heeft een enorme impact gehad op mijn hele ontwikkeling en mijn leven. Gedachten als: “Ik ben niet goed genoeg” en “Ik ben het niet waard, het zal wel nooit lukken”, waren gewoon voor mij. Tijdens de tweedaagse werd dit jongetje van net na de conceptie aangeraakt en in verbinding gebracht met de liefde van...

De tweedaagse heeft me gebracht dat het verlies van mijn broertje, die in de buik is overleden, een plek heeft gekregen. Ook is er een creatieve ader aangeboord die mijn linkerhersenhelft stimuleert. De schilderijen die ik sindsdien maak, raken mensen – dat is bijzonder om te ervaren. Na de terugkomdag gebeurde er nog iets heel groots: ik kon mijn moeder vergeven. Haar stem klonk opeens in mijn gedachten, in het Zeeuws: “Ik heb er zo’n spijt van.” Die woorden raakten me diep. Daarna kon ik...

Ik ben geboren en mag er helemaal zijn Als derde kind, tweede dochter, werd ik geboren in mijn gezin van herkomst. Mijn oudste broer kwam in 1974 ter wereld, daarna mijn zus in 1975 en ikzelf in 1977. Drie kinderen in drie jaar en één maand. Mijn moeder was 24 jaar oud toen ze mij kreeg. Mijn komst was een verrassing, want ze dacht dat ze niet in haar vruchtbare periode zat. Ze slikte geen pil vanwege bijwerkingen. Mijn vader was elke keer blij en trots wanneer er een kindje op komst was. In...

Voordat ik meedeed aan de cursus, knaagde er al een tijdje iets. Ik had al behoorlijk wat gedaan aan traumaverwerking, maar toch leek ik ergens niet verder te komen. Een klein stemmetje in mij fluisterde steeds, juist als ik een stap vooruit wilde zetten: “Dit heb je eerst te doen.” Maar ik wist niet precies wat — of hoe. Ik besloot contact op te nemen met Janna voor een Brainspottingsessie. Toen ze vertelde over haar tweedaagse, resoneerde dat meteen. Dít was wat dat stemmetje bedoelde. Dít...

Al sinds mijn jeugd kampte ik met steeds terugkerende depressies en burn-outs. Ondanks de vele therapieën die ik volgde, viel ik telkens terug in die diepe put. Ik raakte steeds wanhopiger en meer geïsoleerd van mezelf en van mijn geliefden. Het dieptepunt kwam tijdens mijn echtscheiding. Ik wilde niet meer leven. Ik kon het niet meer aan. In die eenzame periode hoorde ik een radio-interview met Janna Beek. Het raakte me, en ik begon haar boek Alleen liefde heelt te lezen. Al snel besefte ik:...