Al een tijdje voelde ik dat ik iets met me meedroeg dat niet van mij was. Het voelde als een last waarvoor ik geen verantwoordelijkheid hoefde te dragen, maar die ik wel droeg. Het voelde zwaar en maakte me onrustig.
Tijdens de voorbereiding op de tweedaagse ontdekte ik waar dit gevoel vandaan kwam. Ik zag hoe het kleine meisje in de buik al vanaf het allereerste moment voor haar moeder zorgde. Dat zorgzame heb ik onbewust mijn hele leven voortgezet, in elk facet van mijn leven. Het zat me als een tweede huid en begon me, na ongeveer dertig jaar, steeds meer te wringen. Ik wilde me eruit losmaken, mezelf bevrijden.
Tijdens de tweedaagse mocht ik dit loslaten — en kon ik dat ook. Ik mocht het teruggeven aan mijn moeder. Voor het eerst kon ik dat kleine meisje in haar buik liefde geven, haar troosten en haar laten zijn wie ze werkelijk is: vrij, licht en onschuldig.
Die ervaring voelde als een diepe bevrijding. Alsof er ruimte ontstond in mijn lijf en mijn hart. Ruimte voor mezelf, voor mijn eigen kracht en voor mijn eigen leven.
Janet, 40 plus