Neuriën was voor mij dubbel beladen.
Ons dochtertje overleed in de armen van mijn man, terwijl hij voor haar neuriede.
Sindsdien kon ik het niet meer.
Mijn verdriet ligt bij het missen van de nabijheid van mijn moeder, haar rigiditeit.
Ik heb geen herinnering aan kroelen, een knuffel, een beschermende hand op mijn hoofd, een liedje of een neuriënd geluid.
Toen mijn moeder me dit jaar vertelde dat ik blauw ter wereld ben gekomen, met de navelstreng om mijn keel, gaf dat me een kil gevoel. Tegelijkertijd was er ook herkenning — van de strik in mijn keel die ik zo vaak voel.
Tijdens de sessie kwam er troost in al dit gemis.
Janna heeft me vastgehouden, en er werd voor me gezongen en geneuried.
Ik heb zó gehuild — ook nu weer — en voelde me daarna zó veel lichter.
Neuriën was voor mij dubbel beladen.
Ons dochtertje overleed in de armen van mijn man, terwijl hij voor haar neuriede.
Sindsdien kon ik het niet meer.
Maar tijdens de vakantie…
Ik lag als een baby in mijn zwembandje te dobberen op zee.
En wat daar steeds gebeurde…
Ik lag te neuriën.
Ik kan het weer.
Ik ben zó dankbaar voor wat God heeft geheeld in mijn gekwetste ziel.
En dat wil ik delen — met anderen.
Anoniem, 50 jaar