“Alsof ik een deel van mezelf terugvond dat ik zo lang kwijt was, dat ik bijna vergeten was dat het er ooit was. Mijn lijf wist meteen: dit hoort bij mij.”
De reis naar herkenning
Tijdens mijn eigen reis had ik op een bepaald moment de verwachting dat het “erg” zou gaan worden, maar het liep juist de andere kant op – en dat was heel waardevol om te ervaren. Het liet me zien hoe mijn brein soms “andersom bedraad” werkt, en hoe krachtig het is om dat mechanisme in real time zelf te kunnen volgen. Ik kon letterlijk voelen hoe mijn neuronen zichzelf weer uit de knoop haalden. Het was superleuk om te doen!
Wat me het meest raakte, is dat alles er mocht zijn – ook als anderen het niet helemaal of helemaal niet begrepen. Het voelde bekrachtigend dat alles wat er was — elk beeld, elk woord, elke sensatie — van mij was. Dat ík de enige autoriteit was. Dat ik alles zelf kon voelen, plaatsen en betekenis geven, zonder dat iemand anders dat hoefde te bevestigen.
Er was een moment tijdens mijn reis waarop ik, kijkend naar de brainspot-staaf, ineens van wantrouwen naar een diep “oh wacht even!”-moment ging. Ik voelde een intens weten en herkennen van wie ik ben, wie ik altijd al was vóór de “splitsing”. Alsof ik een deel van mezelf terugvond dat ik zó lang kwijt was geweest, dat ik bijna vergeten was dat het er ooit was. En mijn lijf wist meteen: dit hoort bij mij. Dit is mijn kern. Hier woont mijn blijheid. Hier komt alles vandaan wat in mij vredig, nieuwsgierig en speels is.
Dat was ontroerend. Ik voel me minder verdwaald in mezelf en in de wereld, omdat ik weer contact heb met dat stuk. Ik ben ook dankbaar dat dit niet kapot gepraat of geïnterpreteerd hoefde te worden.
En de tweede dag — onverwacht alleen met vrouwen — was op zichzelf al helend. In zo’n veilige ruimte, waar iedereen iets kwetsbaars liet zien en tegelijk enorme kracht, heb ik me – ook als enige niet-christen – ongelooflijk welkom en gedragen gevoeld.
Evi, > 40 jaar.