Het Zilverwoud

Het Zilverwoud is een van mijn eerste verhalen die ik heb geschreven. Omdat ik geen enkele schrijfervaring heb, benader ik een vriendin (Marleen Hengelaar Rookmaker) om redactioneel naar het verhaal te kijken. Ik vertel haar ook, dat ik iemand zoek die een schilderij bij dit verhaal wil maken. Op de een of andere manier heb ik deze behoefte, als om een fase in mijn leven te markeren. Zij reikt me Betty Spackman aan, een goede vriendin van haar, die in Vancouver woont.

Betty is zo enthousiast over het verhaal, dat ze besluit om er meerdere schilderijen bij te gaan maken. Ook hebben Marleen en Betty visie voor een boek. Als ze in Nederland is voor een conferentie spreken we alles door.

Na enkele maanden reis ik samen met Marleen naar Vancouver, naar het atelier van Betty Spackman. Dit moment vergeet ik nooit meer, daar te staan in haar atelier met al die schilderijen, geboren uit dat ene verhaal. De tranen stromen me over de wangen.

Betty heeft de schilderijen met de computer verder bewerkt. Ook heeft ze een aantal computerillustraties gemaakt.

Uiteindelijk is het tot dat ene boek geworden wat ik ook voor jou heb geschreven. Ik hoop dat het je hart raakt, net zoals het de mijne heeft geraakt.

 

Proces van samenwerken

Sommige mensen vragen me hoe zo’n samenwerking verloopt. Het kernwoord is ‘loslaten.’ Ik vertrouw de kunstenaar. Hij/zij heeft haar eigen proces met het verhaal. Belangrijk is wel dat de kunstenaar zich volledig identificeert met het verhaal en dit is wat Betty heeft gedaan. De kunst moet het verhaal versterken en het verhaal de kunst.

 

De kunstenaar vertrouwt de schrijfster. Zowel Marleen, die een geweldige bijdrage heeft geleverd aan het tot stand komen van het boek, als Betty  hebben me enorm aangemoedigd om door te gaan, want er waren momenten dat ik er helemaal niet meer in geloofde dat het ‘iets’ zou kunnen worden.

 

Hieronder een kort citaat van een mail van Betty uit die periode:

 

‘There is truth in the stories. That is the most important. The actual construction can be worked on and developed. The initial creative release is always exhilarating - the refining/editing/etc. is hard work and one always goes through periods of doubt because there is almost always need for change. Change often resisters emotionally as failure for not having made the perfect thing to start with. It’s just not true. I have just come from the studio where besides the illustration work I am starting other paintings.  This morning I completely changed the painting I was working on from several days - it is 90% covered up and a completely new thing is started.  But if I had not done the first one, this one, hopefully better would not be there.’

 

Latent is de schrijfster altijd in mij aanwezig geweest. Door mensen zoals Marleen en Betty die in me geloofden, heb ik kunnen groeien. Dit is wat we allemaal nodig hebben: mensen die in ons geloven, geloven in mensen.